fotokes

Yiehaa, dankzij de supersnelle computers waarvan ik ronduit vierkantig het schijt kreeg met een lichte neiging tot een parallellopipidumachtige spetterpoep, hoewel dat laatste misschien niet aan die computers lag, heb ik de fotokes kunnen posten.

De nieuwe komen steeds onderaan, gewoon om effe moeilijk te doen

Droog vocht

Al fietsend enkele wijnbodega’s bezoeken had wel iets, tot die platte tube. Lag dat nu aan mijn rijkunsten, de grindweg of was het een excuus om de drie opgetutte Canadese meisjes, met hun uitbundig gebruik aan zinsneden met een overdosis aan woorden, te dumpen?
Ik vermoed de grindweg, maar ja, de werkelijkheid en hoe we die beleven durven soms wel eens te verschillen.

De wijn bleek echter mmmmjammie.

Een nachtje stappen met een Argentijnse en 2 Chileense oerdegelijke eiken kleerkasten, die de Aconcagua (hoogste berg in Zuid-Amerika) hebben beklommen, transformeerde de eerste uren van mijn dagrit naar Valparaiso (Chili) in een nachtrit. De overige uren kon ik de vergelijking met een kwijlend pluchen beestje met zuignappen, grandioos doorstaan.

Valparaiso, een uiterst veilige stad en unesco erfgoed, euh…, mmm, toch die ene heuvel. Op de andere 41 waaruit de stad bestaat en in de haven zet je best geen stap, alhoewel. Je kunt er een gratis citytour achterin een politiecombie, op zoek naar je belagers, mee versieren. De tot gids gepromoveerde agent toont met plezier alle buurten waar het al dan niet heel of wat minder gevaarlijk is. Het is eens wat anders dan het opsommen van de beschermde monumenten.

De stad kreeg zelfs de allures van een “Mad Max” plaats dankzij het bruine rookdeken, afkomstig van de grote bosbrand achter de heuvels, dat de stad knus induffelde.
Ik heb me dan ook maar die looks aangemeten en kon zo als een schaduw rustig door de heuvels zwerven.

De volgende impulsieve gedachte bracht me naar Horcon. Een klein, klein vissersdorpje ingesloten door gigantische onooglijke toeristische legbatterijen. Het dorpje zelf is super: visserssloepen die uit het water worden getrokken door paarden, pelikaantjes die de overschotjes opschrokken, Chileense vakantiegangers die wat geld bedelen om toch nog 1 fles wijn te kunnen kopen om hun “laatste” avond aldaar door te komen, …, soit, idyllisch.
Alleen komen er overdag bussen met toeristen uit die legbatterijen, allemaal tesamen, een oogje werpen op dat kleine, 3 straten grote, vol met vervallen huisjes bezaaid, dorpje.
De ochtenden en de avonden en nachten zijn gelukkig nog voor de overblijvers: de dorpelingen en de enkele, jawel, toeristen, waaronder den deze, die er verblijven.

Hierna dacht ik Cachagua te verheugen met mijn komst, het bleek helaas niet wederzijds (vol met ge-etiketteerde villa’s), dan maar vluchten naar La Serena, mja, een stad aan zee.

Mijn impulsieve ik besluit al dat water maar te ruilen voor de droogste plaats ter wereld, San Pedro de Atacama. U raad het, een dorp in de droogste en hoogste woestijn.

Whoei!!!

spidermanwalk

jawel, het komt er nog van

Bij het verlaten van de stenen binnentuin, ookwel euh, camping genoemd, worden we opgewacht door een chica. Of we niet eerst effe in Maimara willen chillen alvorens naar Tilcara te gaan. We besluiten om samen met 7 anderen achter op de pick-up te kruipen. Daar aangekomen maken we kennis met nog 3 chicas (Julia, Ileana en Nouria).

Met zijn 12ven gaan we verder naar Tilcara, waar we met de chicas het keelgat van de duivel (el garganta del diablo), een schitterende gorge met waterval, eens nader gaan bekijken. En jawel, den deze heeft hier zijn spidermanwalk kunnen oefenen. Met slechts 1 werkend evenwichtsorgaan blijkt het plakken tegen de rotsen de beste optie om de dunne evenwichtsbalk over te steken (links de diepe ravijn, rechts de rotsen, en onder mij een balkje van 20cm breed).

In onze volgende stopplaats, Humahuaca, worden we opgewacht door de vriend van Nouria en zijn 6 amigos. Met zijn allen lenen we een luisterend oor aan de lokale artisanale, uit 5 leden bestaande ska-band ¨Humahuaca trio¨, hobbelen we verder tot in Iruya, waar het kuiten bijten is om ons te verplaatsen, en zetten we een stapke naar San Isidro.

Bij gebrek aan wegen (en elektriek in) naar San Isidro, volgen we de rivierbedding die we af en toe ook moeten doorkruisen, gelukkig met hulp van de ¨ubermensch-Argentijn¨. De loop van de rivier had ik jullie anders ongetwijfeld volledig kunnen beschrijven. Soms moest er ook over rotsen geklauterd worden maar helaas, hier heeft mijn spidermanwalk niet geholpen, de rotsen braken af waardoor ik een toch wel getrouwe imitatie van een kat die op het droge wilt blijven heb neergepoot, met wat schaafwonden als gevolg (en ja, het idee om het traject blootvoets te doen, om niet uit te glijden, was ook niet mijn beste zet, alhoewel die toch zonder wonden waren. Wat een goed laagje eelt al niet kan doen.)

Terug in Humahuaca nemen we afscheid van de groep waar we bijna 2 weken mee hebben rondgetrokken om verder naar Cordoba te tsjollen.

Daar Cordoba ook toch maar weer een grote stad is, verplaatsen we ons naar Alta Gracia waar we een streepje gaan mountainbiken. Van hier is het terug naar Buenos Aires waar ik een ontmoeting heb met die andere ik, de Argentijnse Carlos Vuegen.

De Argentijnse versie van ik blijkt een general manager te zijn wiens bedrijf het argentijnse vlees promoot. Een goed ¨stukje¨ vlees tijdens de lunch is dus aangewezen, hhhmmm.

En hier neem ik ook afscheid van Maarten en Vicky die samen het zuiden van Argentinië bewonderen, terwijl ik de wijn in mendoza even ga testen.

(baai de wei, de foto´s zal ik zo vlug mogelijk uploaden)