spidermanwalk

jawel, het komt er nog van

Bij het verlaten van de stenen binnentuin, ookwel euh, camping genoemd, worden we opgewacht door een chica. Of we niet eerst effe in Maimara willen chillen alvorens naar Tilcara te gaan. We besluiten om samen met 7 anderen achter op de pick-up te kruipen. Daar aangekomen maken we kennis met nog 3 chicas (Julia, Ileana en Nouria).

Met zijn 12ven gaan we verder naar Tilcara, waar we met de chicas het keelgat van de duivel (el garganta del diablo), een schitterende gorge met waterval, eens nader gaan bekijken. En jawel, den deze heeft hier zijn spidermanwalk kunnen oefenen. Met slechts 1 werkend evenwichtsorgaan blijkt het plakken tegen de rotsen de beste optie om de dunne evenwichtsbalk over te steken (links de diepe ravijn, rechts de rotsen, en onder mij een balkje van 20cm breed).

In onze volgende stopplaats, Humahuaca, worden we opgewacht door de vriend van Nouria en zijn 6 amigos. Met zijn allen lenen we een luisterend oor aan de lokale artisanale, uit 5 leden bestaande ska-band ¨Humahuaca trio¨, hobbelen we verder tot in Iruya, waar het kuiten bijten is om ons te verplaatsen, en zetten we een stapke naar San Isidro.

Bij gebrek aan wegen (en elektriek in) naar San Isidro, volgen we de rivierbedding die we af en toe ook moeten doorkruisen, gelukkig met hulp van de ¨ubermensch-Argentijn¨. De loop van de rivier had ik jullie anders ongetwijfeld volledig kunnen beschrijven. Soms moest er ook over rotsen geklauterd worden maar helaas, hier heeft mijn spidermanwalk niet geholpen, de rotsen braken af waardoor ik een toch wel getrouwe imitatie van een kat die op het droge wilt blijven heb neergepoot, met wat schaafwonden als gevolg (en ja, het idee om het traject blootvoets te doen, om niet uit te glijden, was ook niet mijn beste zet, alhoewel die toch zonder wonden waren. Wat een goed laagje eelt al niet kan doen.)

Terug in Humahuaca nemen we afscheid van de groep waar we bijna 2 weken mee hebben rondgetrokken om verder naar Cordoba te tsjollen.

Daar Cordoba ook toch maar weer een grote stad is, verplaatsen we ons naar Alta Gracia waar we een streepje gaan mountainbiken. Van hier is het terug naar Buenos Aires waar ik een ontmoeting heb met die andere ik, de Argentijnse Carlos Vuegen.

De Argentijnse versie van ik blijkt een general manager te zijn wiens bedrijf het argentijnse vlees promoot. Een goed ¨stukje¨ vlees tijdens de lunch is dus aangewezen, hhhmmm.

En hier neem ik ook afscheid van Maarten en Vicky die samen het zuiden van Argentinië bewonderen, terwijl ik de wijn in mendoza even ga testen.

(baai de wei, de foto´s zal ik zo vlug mogelijk uploaden)