Droog vocht

Al fietsend enkele wijnbodega’s bezoeken had wel iets, tot die platte tube. Lag dat nu aan mijn rijkunsten, de grindweg of was het een excuus om de drie opgetutte Canadese meisjes, met hun uitbundig gebruik aan zinsneden met een overdosis aan woorden, te dumpen?
Ik vermoed de grindweg, maar ja, de werkelijkheid en hoe we die beleven durven soms wel eens te verschillen.

De wijn bleek echter mmmmjammie.

Een nachtje stappen met een Argentijnse en 2 Chileense oerdegelijke eiken kleerkasten, die de Aconcagua (hoogste berg in Zuid-Amerika) hebben beklommen, transformeerde de eerste uren van mijn dagrit naar Valparaiso (Chili) in een nachtrit. De overige uren kon ik de vergelijking met een kwijlend pluchen beestje met zuignappen, grandioos doorstaan.

Valparaiso, een uiterst veilige stad en unesco erfgoed, euh…, mmm, toch die ene heuvel. Op de andere 41 waaruit de stad bestaat en in de haven zet je best geen stap, alhoewel. Je kunt er een gratis citytour achterin een politiecombie, op zoek naar je belagers, mee versieren. De tot gids gepromoveerde agent toont met plezier alle buurten waar het al dan niet heel of wat minder gevaarlijk is. Het is eens wat anders dan het opsommen van de beschermde monumenten.

De stad kreeg zelfs de allures van een “Mad Max” plaats dankzij het bruine rookdeken, afkomstig van de grote bosbrand achter de heuvels, dat de stad knus induffelde.
Ik heb me dan ook maar die looks aangemeten en kon zo als een schaduw rustig door de heuvels zwerven.

De volgende impulsieve gedachte bracht me naar Horcon. Een klein, klein vissersdorpje ingesloten door gigantische onooglijke toeristische legbatterijen. Het dorpje zelf is super: visserssloepen die uit het water worden getrokken door paarden, pelikaantjes die de overschotjes opschrokken, Chileense vakantiegangers die wat geld bedelen om toch nog 1 fles wijn te kunnen kopen om hun “laatste” avond aldaar door te komen, …, soit, idyllisch.
Alleen komen er overdag bussen met toeristen uit die legbatterijen, allemaal tesamen, een oogje werpen op dat kleine, 3 straten grote, vol met vervallen huisjes bezaaid, dorpje.
De ochtenden en de avonden en nachten zijn gelukkig nog voor de overblijvers: de dorpelingen en de enkele, jawel, toeristen, waaronder den deze, die er verblijven.

Hierna dacht ik Cachagua te verheugen met mijn komst, het bleek helaas niet wederzijds (vol met ge-etiketteerde villa’s), dan maar vluchten naar La Serena, mja, een stad aan zee.

Mijn impulsieve ik besluit al dat water maar te ruilen voor de droogste plaats ter wereld, San Pedro de Atacama. U raad het, een dorp in de droogste en hoogste woestijn.

Whoei!!!