cosquillas, gorgeously possessed

Aangekomen in Ecuador, 
tijd met een grote mate van agressivieve snelheid.

Via Loja beland ik in Cuenca, een klein gezellig stadje in de bergen waar den deze een acute aanval van cosquillas (kriebels) heeft gekregen. Geen remedie, dus vanaf nu maar samen reizen…

Verbranden in Baños, vluchten uit het ubertoeristische Montagnita naar het met grote wonderlijke zeecreaturen bezeten Puerto Lopez, de overweldigende beelden van deze walvissen mijn chaosje in geperst, mijn vriendins maaginhoud eruit. In Baños ambato blindelings op een quad door een lange tunnel sjeezen, via Latacunga naar Zumbahua, een vijfvuldige bruiloft waar de vrouwen nog meer alcohol in hun botten hadden dan de al zwaartekracht testende mannen, naar het adembenemend bezeten Quilotoa, via Quito belanden in Otavalo, mmmmmmmm.
Dan naar de armste provincie van Ecuador, Esmeraldas, nachtelijke buscontroles waar de politie er nog bedreigender uitziet dan de zogenoemde potentiele ladrons, over de koppen lopen in Atacames en zodus maar vluchten naar het rustiger Sua en Tochigue, chillen op de stranden en zowaar wonderlijke zeeschepsels op het strand tegenkomen. Het door tandpijn te korte verblijf in Canoa, grote schrik oplopend in Bahia de Caraquez (hygienische omstandigheden van tandtisten ontvluchtend), en uiteindelijk abces laten verwijderen in Guayaquil.

Van hier in een 6-dagen busrit mijn botten herschikken, om terug aan te komen in BA, Argentina,
Een maandje rondtrekken in het zuiden…
en hierna een 3 dagen busritje naar Lima om een visa-ken te regelen

No sun, no moon,
i do my dreamings in these days,
the days, no sweet, no peace of mind in mind,
to have , to hold, my own….
why don’t tread them like i should…
Ik leef mijn chaotische kronkels in dees dagen!!!

Baai de wei, zwopsy, wegens tijdsgebrek is dit laatste een bikke kort, maar maandag is den deze terug in het belgenlandje

Bodemloze impulsiviteit

De vloedgolf van impulsiviteit, impulsiviteit die nauwelijks iets heel laat van mijn gedachten, sleurt me van Lima het binnenland in. Cerro de Pasco, de “hoogste stad ter wereld” op een kleine 4800 meter, het mijnstadje waar uiterlijk niets te beleven valt uitgezonderd de dominerende koude in dit verwarmingsloze eiland in het ijle en de jobaanbieding in de bakkerij. Van hieruit naar Huanuco via een ruggemergetend doch met een ontzettend levenskracht bevattende route naar La Union.

La Union, een substituutervaring van de werkelijkheid. Een half dorp dat komt bewonderen hoe den deze een stukje kip verorbert, als was ik een paradijsvogel, een adembenemend lelijke maar uiterst zeldzame vogel, maar aldus ik de enige verwonderd ben een kudde schapen in de bagageruimte van de bus te zien ronddartelen.

Hierna spoel ik aan in Huaraz, gelegen aan de voet van de Cordillera Blanca, een enorme bergketen, en zodus ideaal om nog eens mijn stokstaartperformance boven te halen. Hier krijgen de cohesiekrachten terug grip op mijn gedachten. Zo sterk dat er zelfs even een lichte hoogheidswaanzin optreedt, ik bevond mezelf in het Huari-ruinecomplex Wilkawain, 3 uur lesgevend aan een bende van ongeveer 15 kinderen, in het spaans nogwel. Desalniettemin (altijd al eens dit taalmisvormsel willen gebruiken) ben ik er toch ten stelligste van overtuigd dat zij mij meer hebben bijgeleerd dan den deze hun.

Via Trujillo begeef ik me naar Chachapoyas, het begin van het paradijs van warmte en vocht, het amazonegebied, mmmmmmmm
Hier laten de bodemloze rivieren van de antieke culturen me kennismaken met hun ongekende diepten.
De eerste diepte bevindt zich op een gezellige 3000 meter hoogte, Kuelap, de verlaten pre-incastad, onontgonnen gebied voor horden toeristen. Het gevoel als enige op deze patat rond te tsjollen, mmm, een gevoel zonder richting, tijd of diepte maar met een grote mate van tastbaarheid. Naar mijn bescheiden mening veel magischer dan Machu Pichu.
Dan naar Karajia, de grote tastbaarheid van de zwaartekracht testend, op zoek naar de sarcofagen.

Effe tussendoor chillen op het strandje van Huanchaco en dan naar Chiclayo. Vanhier wordt het cultuur opsnuiven in de museums van Lambayeque en stof aan de piramides van Tucume.

Omdat de toch maar moeilijke grensovergang naar Ecuador via Aguas Verdes loopt en ook een beetje vanwege het platgetreden pad, besluit ik vanuit Piura de bus naar Loja (Ecuador) te nemen en zodus de uiterst gezellige grensovergang Tina-Macara te kruisen.

Aangekomen in Ecuador, whoei!!!!!