fotokes

Yiehaa, dankzij de supersnelle computers waarvan ik ronduit vierkantig het schijt kreeg met een lichte neiging tot een parallellopipidumachtige spetterpoep, hoewel dat laatste misschien niet aan die computers lag, heb ik de fotokes kunnen posten.

De nieuwe komen steeds onderaan, gewoon om effe moeilijk te doen

Droog vocht

Al fietsend enkele wijnbodega’s bezoeken had wel iets, tot die platte tube. Lag dat nu aan mijn rijkunsten, de grindweg of was het een excuus om de drie opgetutte Canadese meisjes, met hun uitbundig gebruik aan zinsneden met een overdosis aan woorden, te dumpen?
Ik vermoed de grindweg, maar ja, de werkelijkheid en hoe we die beleven durven soms wel eens te verschillen.

De wijn bleek echter mmmmjammie.

Een nachtje stappen met een Argentijnse en 2 Chileense oerdegelijke eiken kleerkasten, die de Aconcagua (hoogste berg in Zuid-Amerika) hebben beklommen, transformeerde de eerste uren van mijn dagrit naar Valparaiso (Chili) in een nachtrit. De overige uren kon ik de vergelijking met een kwijlend pluchen beestje met zuignappen, grandioos doorstaan.

Valparaiso, een uiterst veilige stad en unesco erfgoed, euh…, mmm, toch die ene heuvel. Op de andere 41 waaruit de stad bestaat en in de haven zet je best geen stap, alhoewel. Je kunt er een gratis citytour achterin een politiecombie, op zoek naar je belagers, mee versieren. De tot gids gepromoveerde agent toont met plezier alle buurten waar het al dan niet heel of wat minder gevaarlijk is. Het is eens wat anders dan het opsommen van de beschermde monumenten.

De stad kreeg zelfs de allures van een “Mad Max” plaats dankzij het bruine rookdeken, afkomstig van de grote bosbrand achter de heuvels, dat de stad knus induffelde.
Ik heb me dan ook maar die looks aangemeten en kon zo als een schaduw rustig door de heuvels zwerven.

De volgende impulsieve gedachte bracht me naar Horcon. Een klein, klein vissersdorpje ingesloten door gigantische onooglijke toeristische legbatterijen. Het dorpje zelf is super: visserssloepen die uit het water worden getrokken door paarden, pelikaantjes die de overschotjes opschrokken, Chileense vakantiegangers die wat geld bedelen om toch nog 1 fles wijn te kunnen kopen om hun “laatste” avond aldaar door te komen, …, soit, idyllisch.
Alleen komen er overdag bussen met toeristen uit die legbatterijen, allemaal tesamen, een oogje werpen op dat kleine, 3 straten grote, vol met vervallen huisjes bezaaid, dorpje.
De ochtenden en de avonden en nachten zijn gelukkig nog voor de overblijvers: de dorpelingen en de enkele, jawel, toeristen, waaronder den deze, die er verblijven.

Hierna dacht ik Cachagua te verheugen met mijn komst, het bleek helaas niet wederzijds (vol met ge-etiketteerde villa’s), dan maar vluchten naar La Serena, mja, een stad aan zee.

Mijn impulsieve ik besluit al dat water maar te ruilen voor de droogste plaats ter wereld, San Pedro de Atacama. U raad het, een dorp in de droogste en hoogste woestijn.

Whoei!!!

spidermanwalk

jawel, het komt er nog van

Bij het verlaten van de stenen binnentuin, ookwel euh, camping genoemd, worden we opgewacht door een chica. Of we niet eerst effe in Maimara willen chillen alvorens naar Tilcara te gaan. We besluiten om samen met 7 anderen achter op de pick-up te kruipen. Daar aangekomen maken we kennis met nog 3 chicas (Julia, Ileana en Nouria).

Met zijn 12ven gaan we verder naar Tilcara, waar we met de chicas het keelgat van de duivel (el garganta del diablo), een schitterende gorge met waterval, eens nader gaan bekijken. En jawel, den deze heeft hier zijn spidermanwalk kunnen oefenen. Met slechts 1 werkend evenwichtsorgaan blijkt het plakken tegen de rotsen de beste optie om de dunne evenwichtsbalk over te steken (links de diepe ravijn, rechts de rotsen, en onder mij een balkje van 20cm breed).

In onze volgende stopplaats, Humahuaca, worden we opgewacht door de vriend van Nouria en zijn 6 amigos. Met zijn allen lenen we een luisterend oor aan de lokale artisanale, uit 5 leden bestaande ska-band ¨Humahuaca trio¨, hobbelen we verder tot in Iruya, waar het kuiten bijten is om ons te verplaatsen, en zetten we een stapke naar San Isidro.

Bij gebrek aan wegen (en elektriek in) naar San Isidro, volgen we de rivierbedding die we af en toe ook moeten doorkruisen, gelukkig met hulp van de ¨ubermensch-Argentijn¨. De loop van de rivier had ik jullie anders ongetwijfeld volledig kunnen beschrijven. Soms moest er ook over rotsen geklauterd worden maar helaas, hier heeft mijn spidermanwalk niet geholpen, de rotsen braken af waardoor ik een toch wel getrouwe imitatie van een kat die op het droge wilt blijven heb neergepoot, met wat schaafwonden als gevolg (en ja, het idee om het traject blootvoets te doen, om niet uit te glijden, was ook niet mijn beste zet, alhoewel die toch zonder wonden waren. Wat een goed laagje eelt al niet kan doen.)

Terug in Humahuaca nemen we afscheid van de groep waar we bijna 2 weken mee hebben rondgetrokken om verder naar Cordoba te tsjollen.

Daar Cordoba ook toch maar weer een grote stad is, verplaatsen we ons naar Alta Gracia waar we een streepje gaan mountainbiken. Van hier is het terug naar Buenos Aires waar ik een ontmoeting heb met die andere ik, de Argentijnse Carlos Vuegen.

De Argentijnse versie van ik blijkt een general manager te zijn wiens bedrijf het argentijnse vlees promoot. Een goed ¨stukje¨ vlees tijdens de lunch is dus aangewezen, hhhmmm.

En hier neem ik ook afscheid van Maarten en Vicky die samen het zuiden van Argentinië bewonderen, terwijl ik de wijn in mendoza even ga testen.

(baai de wei, de foto´s zal ik zo vlug mogelijk uploaden)

Kleurkes

Daar Jujuy een grote stad blijkt rijden we verder naar Purmamarca, gekend om zijn “siete colores” en de iets verder gelegen salinas. Het moet, naar mijn bescheiden mening, toch maar een volledige kleurenblinde idioot geweest zijn die maar 7 kleuren in deze bergen zag, maar soit   .

De tocht naar de salinas (zoutvlakten) zou een 3 uur duren, een dikke 2 uur rijden en een klein uurke rondtsjollen. Onze chauffeur, in een vorig leven wellicht racetsjeef, poogde de 2 uur in 1 uurke rond te krijgen.
Ik ga geen poging wagen om de vlakte te beschrijven, ik zou me toch maar onmogelijk belachelijk maken. De foto’s  zouden een iets beter beeld moeten geven, en zelfs dan nog.

Gewoon gaan zien chicos en chicas!!!!!!

Plonkse wagen

Zoals onderstaande foto’s al laten blijken was het toch een klein beetje te riskie om een duikje te wagen (vooral de achterwaartse salto met dubbele schroef ging er net over zijn). Maar dankzij de ontmoeting met een kleine indiaan, die ik vanaf nu bereidwillig klein duimpje noem, hebben we toch een plonske kunnen placeren in de rivier.
Daarvoor moesten we een klein, maar dan ook een heel klein, mmmm, min of meer, paadje volgen. Allé, het was vooral kruipen tot aan de rivier, maar het viewke was er toch wel weer zo een waarvan een mens zou gaan denken dat ik een astmaneuroot ben.

Na deze kabouterwalk en het reuzenontbijt (a volonté betekent nog niet alles Maarten!) vervolgen we onze reis in een coche cama inclusief indringende wc-geur, richting Salta.

In Salta raken we in het toerismebureau volledig de weg kwijt: Cachi, Calafate of toch naar Juyuy? De licht hyperkinetische maar volledig doorgedraaide chica achter de balie zorgt dat we prettig gestoord buiten komen. De duik in het carnaval; een gigantische sjieke optocht, waarin de, vooral vrouwelijke toeschouwers (indianen) vinden dat de 2 witten niet wit genoeg  zijn (spuitbussen met natte sneeuw) en de korte nachtrust als gevolg doen ons besluiten Cachi te “verheugen” met onze komst.

De busrit waaraan lichtelijk te merken valt dat er geen autokeuring is in argentinië, doet me, al balancerend op enkele centimeters van het ravijn, beseffen dat mijn sluitspieren nog goed functioneren, mijn ademhaling daarentegen laat het af en toe een beetje afweten, maar voor de viewkes die volgen kan ik wel enkele uurkes zonder.
Eindelijk vormt het woord “hoogplateau” uit de les aardrijkskunde een juist beeld in mijn creatieve wanorde bovenaan.
De schoonheid van de viewkes zoog zelfs het rood uit Kuifjes haardos om een andere spier te voorzien, recto de Tintin is hiervan het erect feit, een tientallen kilometers lange rechte baan  gevleid op deze hoogvlakten, verzonken in de hoge toppen van de Andes.

Met deze schoonheid achter de oogleden probeer ik een kort dansje te placeren op het plaatselijke carnavalbal (mmm, ik zal die kort maar weglaten, achteraf gezien) om morgen richting Juyuy te gaan.

yiehaaa!!! de eerste foto’s

Ze zijn er, de eerste foto’s. Met zeer veel dank aan nonkel Marcel!!!!

el leche

Na een weekje Buenos aires en 2 dagjes Montevideo, waarin een ontmoeting, met in mijn ogen niet zo’n sympathiek, oud koppeltje bijna mijn rugzakje ontvreemd werd /tango in de plaatselijke parochiezaal / freehuggers / een kleine betoging / een vreemde kennismaking met een, naar zijn zeggen, volledig beroofde Zuid-afrikaan, die weliswaar geen Zuid-afrikaans kon en Engels met Spaans accent sprak / een leuke ontmoeting met een Chileense op een plaatselijk festival en even later een dronken Argentijn / een kleine dwaling in la Boca (waar het volgens de gids niet zo veilig is) tot een taxichauffeur ons terugstuurde (maartens Staartbeentje begon naar t schijnt ook al ferm te jeuken) vertrekken we nu richting cabo polonio, weliswaar niet per moto. yiehaa!!!!!