Bodemloze impulsiviteit

De vloedgolf van impulsiviteit, impulsiviteit die nauwelijks iets heel laat van mijn gedachten, sleurt me van Lima het binnenland in. Cerro de Pasco, de “hoogste stad ter wereld” op een kleine 4800 meter, het mijnstadje waar uiterlijk niets te beleven valt uitgezonderd de dominerende koude in dit verwarmingsloze eiland in het ijle en de jobaanbieding in de bakkerij. Van hieruit naar Huanuco via een ruggemergetend doch met een ontzettend levenskracht bevattende route naar La Union.

La Union, een substituutervaring van de werkelijkheid. Een half dorp dat komt bewonderen hoe den deze een stukje kip verorbert, als was ik een paradijsvogel, een adembenemend lelijke maar uiterst zeldzame vogel, maar aldus ik de enige verwonderd ben een kudde schapen in de bagageruimte van de bus te zien ronddartelen.

Hierna spoel ik aan in Huaraz, gelegen aan de voet van de Cordillera Blanca, een enorme bergketen, en zodus ideaal om nog eens mijn stokstaartperformance boven te halen. Hier krijgen de cohesiekrachten terug grip op mijn gedachten. Zo sterk dat er zelfs even een lichte hoogheidswaanzin optreedt, ik bevond mezelf in het Huari-ruinecomplex Wilkawain, 3 uur lesgevend aan een bende van ongeveer 15 kinderen, in het spaans nogwel. Desalniettemin (altijd al eens dit taalmisvormsel willen gebruiken) ben ik er toch ten stelligste van overtuigd dat zij mij meer hebben bijgeleerd dan den deze hun.

Via Trujillo begeef ik me naar Chachapoyas, het begin van het paradijs van warmte en vocht, het amazonegebied, mmmmmmmm
Hier laten de bodemloze rivieren van de antieke culturen me kennismaken met hun ongekende diepten.
De eerste diepte bevindt zich op een gezellige 3000 meter hoogte, Kuelap, de verlaten pre-incastad, onontgonnen gebied voor horden toeristen. Het gevoel als enige op deze patat rond te tsjollen, mmm, een gevoel zonder richting, tijd of diepte maar met een grote mate van tastbaarheid. Naar mijn bescheiden mening veel magischer dan Machu Pichu.
Dan naar Karajia, de grote tastbaarheid van de zwaartekracht testend, op zoek naar de sarcofagen.

Effe tussendoor chillen op het strandje van Huanchaco en dan naar Chiclayo. Vanhier wordt het cultuur opsnuiven in de museums van Lambayeque en stof aan de piramides van Tucume.

Omdat de toch maar moeilijke grensovergang naar Ecuador via Aguas Verdes loopt en ook een beetje vanwege het platgetreden pad, besluit ik vanuit Piura de bus naar Loja (Ecuador) te nemen en zodus de uiterst gezellige grensovergang Tina-Macara te kruisen.

Aangekomen in Ecuador, whoei!!!!!

prostituee van chaos

Hoe geestig zou het niet zijn om mijn chaos onversneden en in 1 teug te kunnen opdrinken zonder er een indigestie aan over te houden.
Samaipata en de Nieuw-Zeelandse Jemma bezorgen me een welgekomen rustpunt.
Twee kleine weken brengen we al chillend door, eerst terug naar Sucre (waar ik nu een heel ander beeld van krijg) en daarna naar Tarija, de Boliviaanse wijnstreek.

Het blijkt een zeer intense, zelfs geweldadige rust te zijn, die me berooft van mijn dagelijkse Boliviaanse realiteit. Jawel het vakantiegevoel heeft even de strijd met het reisgevoel gewonnen.
Na alweer een splitsing, waarbij mijn Nieuw-Zeelands chillmaatje Buenos Aires met haar glimlach en aanstekelijk rustgevoel verheugt en La Paz met het andere overblijft, strekken, al is het maar heel even, de wortels van de eenzaamheid zich naar me uit, ver raken ze niet.

De 4000 meter hoogte en de koude van La Paz ruil ik door middel van een vliegmasjien in voor het idyllische en tropische Rurrenabarque, de Boliviaanse jungle en pampas, waar de landingsbaan een vrij hard grastapijt blijkt. De dominatie van Jemma’s rust zindert ook hier nog na, zoals een harpist haar vingers op de snaren laat rusten en de zachte tonen de ruimte instuurt.

Rurrenabarque blijkt ook het walhala voor de Israëlische backpacker te zijn. Gelukkig bezorgt “pachamama”, een bar uitgebaat door een maffe Engelse en een vriendelijke Israëlier, me een ander beeld en behoud me van stigmatisatie.

Samen met 8 anderen laat ik me glijden in een kano door de pampas. Vanaf hier wint het reisgevoel het terug. Het aanschouwen van een enorme rijkdom aan beestjes, het zwemmen tussen rivierdolfijnen en ondertussen bekeken worden door kokodrillen en piranas, een eerste vermeende ontvoering van de Chileens/Amerikaanse Louise door onze gids, een autocrash en een tweede ontvoering waardoor den deze zich genoodzaakt voelde tot een hijacking van een motortaxi inclusief chauffeur, vormen slechts enkele stimulansen voor dat gevoel, en ze komen met een snelheid die zich een grote mate van agressiviteit heeft aangemeten.

Een lange busreis brengt het “problemgirl” Louise en mij naar La Paz, een stad die meer en meer aan me groeit. Hier volgt een tweede ontmoeting met Mike. (de eerste keer was tijdens mijn maagdelijk bezoekje aan La Paz)
Mike is “a bro straight from the States, after spending 6 years in San Pedro yail (beruchte gevangenis in La Paz) and 2 years living on the streets”, alhoewel zijn verhaal telkens een lichte wijziging aanneemt, de eerste keer was ie zelfs nog maar 2 uur op vrije voeten.
Soit, het blijkt dat de “bro” over een echte growling rock’n'roll voice beschikt that nearly pulled my pants to the ground, en zodus de eerste keer mijn sandalen heeft kunnen bemachtigen, gelukkig bezit de stad over een gigantische zwarte markt.

Hierna was Sorata aan de beurt. Hier heb ik de schrik van mijn leven gekregen door enkele doeken te zien hangen boven de ravijn, erin zat blijkbaar een klein meisje van 1 jaar oud. de mama zei dat het heel veilig was, yeah wright…. Dan een laatste maal naar La Paz, ditmaal slechts als transitzone. De reis gaat van hieruit via Copacabana, een geestig maar zeer toeristisch stadje aan het Titicacameer, naar Cusco in Peru.
Hasta pronto Bolivia!!!!

Cusco, ookwel gringo capital.
In deze grote stad vol met gringos, blijk ik me plots in hetzelfde internetcafe te bevinden als Iva, mijn tsjechische “verpleegster”. Het is als reizen door de tijd totdat tijd slechts een woord vormt. Opnieuw wordt ons eigen taaltje boven gehaald, met veel: como se dice’s en halve zinnen die de andere vlekkeloos kan aanvullen.
Daar ik mijn Machu-pichu-ticket al heb aangeschaft, is ons opnieuw maar enkele dagen gegund.

Hierna volgen de trekpleisters aan hoge snelheid, hoewel zeer toeristisch blijken de meeste toch wel de moeite waard. Ollantaytambo, Salineras de Maras, beide in de Sacred Valley, Machu Pichu, het nonnenklooster in Arequipa en de Nasca-lijnen (die voor mij een teleurstelling blijken).

Dan maar naar Paracas en Pisco, 2 stadjes waarvan de aanblik zelfs de grootste dronkaard op slag nuchter blaast. Het gebied is een jaar geleden geteisterd door een aardbeving van 8 op de schaal van Richter. Een jaar later blijkt het gebied nog steeds een grote puinhoop, mmmm, laat die hoop maar weg.
Er staat amper iets recht en hetgeen word opgebouwd is volledig zinloos: Er word gewoon op de restanten gebouwd, grote barsten worden opgevuld en daarboven word een nieuwe verdieping geplaatst, van fundering heeft men hier nog nooit gehoord, enkel het nieuwe, decadente, grote, hilton hotel heeft een degelijke fundering. Dit zal bij de eerstvolgende aardbeving of zelfs naschok het enige zijn dat overblijfd, waarschijnlijk om al de ramptoeristen op te vangen.

Na deze ogenopendoender reis ik verder via Ayacucho, Huancayo en La Merced tot in Puerto Bermudez. De weg, nu ja als ge het zo kunt noemen, is enkel overbrugbaar door middel van 4×4 pick-ups, 7 man inclusief de chauffeur in de cabine (met oorspronkelijk 5 plaatsen), alle bagage en nog eens 7 tot 8 personen achterop, een blik sardienen is er niets bij vergeleken. Een 8 tot 10 uur durende reis waar elk bot in mijn lijf een andere plaats krijgt toebedeeld.

De peruaanse jungle is wederom hemels, de terugweg daarentegen…:
Een nacht en dezelfde dag als de terugreis gevuld met regen maken de zogenoemde weg nog meer onberijdbaar. De eerst zo kleine riviertjes die we moeten doorkruisen blijken plots meedogenloze veelvraten te zijn die zelfs grote rotsblokken van 2 tot 3 meter doorsnede meesleuren.
En als dit ons, tot mijn grote verbazing, niet blijkt te kunnen tegenhouden, denkt een steenlawine inclusief bomen, waar we net op tijd voor zijn kunnen stoppen, zijn kans te wagen.
Machetes en mankracht (die zelfs 2 keer moet gaan lopen) lossen ook dit probleem op.

Dit chaotisch tripje brengt me tot in Lima, yak!!!!